Chleb pszenno-żytni na zakwasie.

Czasami mam wrażenie, jakby w tym naszym wyścigu z czasem piątek był jednocześnie startem i metą, a my tylko się zapętlamy w naszej codziennej gonitwie. Ambiwalencja totalna. Piątek – i cieszy, i martwi. Czy też tak macie?

Cieszy – wiadomo, wreszcie fajrant, jak to kiedyś mawiał mój dziadek Stanisław. Piątek potrafi ucieszyć nawet wtedy, gdy trzeba zostać w pracy do ósmej. Mam tendencję do zawalania piątkowych nocy (szczerze powiedziawszy – czwartkowych też, niejako a konto), bo ma się to graniczące z pewnością przeczucie, że kiedy się obudzimy – czeka nas gospodarcza sobota, jak mawia z kolei moja przyjaciółka Ania. I zniknie piątek i znowu trzeba będzie czekać. Trudno to jednak nazwać czekaniem – bo między piątkiem jednym a drugim, roboty po pachy…

Martwi – bo uświadamiam sobie, że znowu minął kolejny tydzień. Bo znowu jest piątek. A z nim poczucie, że czasu coraz mniej…

Dlatego w niedzielę znowu przeciągam wieczór jak tylko się da – gdy wstanę może się okazać, że już pogubiona jestem gdzieś w peletonie.

Nie mam też złudzeń – piątek zawsze będzie kojarzył się pozytywnie i stanowił swego rodzaju granicę (przynajmniej tak długo, jak pozostajemy aktywni na rynku pracy), ale coraz częściej zastanawiam się, czy można znaleźć jakąś radę na tę monotonną gonitwę z przewidywalnymi jak w maratonnie punktami z wodą i przekąskami?

Czy ocierające się o frazes hasło carpe diem ma jeszcze jakąkolwiek wartość prócz komercyjnej?

I tak sobie myślę, że jeśli to ja nie nadam moim dniom swoistości i sensu, każdemu z osobna, to czy ktoś inny może to za mnie zrobić? Trudne zadanie, ale przecież nie – niewykonalne… Realizując je staram się, każdego dnia zrobić coś inaczej niż zwykle i/lub zrobić coś ekstra, czego nie robię nigdy lub nigdy dotąd nie robiłam. I oczywiście, żeby nie było – że to się udaje każdego dnia i od razu wszystko idzie lepiej, czasami zapominam pogrążona po uszy w rutynie lub – by nie mydlić Wam oczu – nie wychodzi, bo się nie chce. Nie zwasze musi się chcieć. Także i to pozwolenie na niechceniemisię jest w moim życiu nowością… Dobrym pomysłem  może być zapisywanie sobie każdego dnia jednym zdaniem w notatniku. To dobry nawyk, ale trzeba go mieć lub być gotowym posiąść…

Napiszę Wam teraz o chlebie, który piekę ostatnio kilka razy w tygodniu, na zmianę z bułkami z bibioszem. Do obozu razowego chleba należały w naszym domu zawsze tylko 2 osoby, ja i synek drugi. Cud-mąż dawał się skusić, ale bez naturalnego entuzjazmu, który mamy w tek kwestii my z synkiem. Tymczasem – ten chleb zbiera tak aktywne pochwały, że upieczony wieczorem wystarcza czterem osobom na kolację i do śniadania dnia następnego, zjadany co do ostatniego ziarnka słonecznika. Usłyszałam nawet ostatnio:

-Kuchnia, mamo! – ale muszę przyznać, że ten Twój chleb to jest bardzo dobry! (to już synek pierwszy, nasz neofita w kwestii razowego pieczywa). Cud-mąż natomiast, który nie objada się nigdy stwierdził jedząc kolejną kromkę, że to juz naprawdę nie z głodu, ale dlatego, że oprzeć się nie może…

Ja lubię go piec, bo dokarmiony rano zakwas w ciągu dnia się aktywuje, a ja po powrocie z pracy nastawiam chleb, który po 20tej stygnie już do kolacji. Polecam gorąco!

 

Pszenno-żytni chleb na zakwasie

Składniki:

160 g aktywnego zakwasu żytniego

420 g ciepłej wody

1 łyżka słodu

5 g świeżych drożdży (opcjonalnie – w sytuacji gdy nam się spieszy, lub gdy nie jesteśmy pewni naszego zakwasu)

350 g mąki pszennej chlebowej typ 750

100 g mąki orkiszowej pełnoziarnistej

50 g mąki żytniej razowej typ 2000

10 g soli

duża garść ziaren słonecznika

Przygotowanie:

  1. Zakwas przekładamy do miski, dodajemy ciepłą wodę, słód i – jeśli zdecydujemy się użyć – drożdże, które rozkruszamy wcześniej w dłoniach. Mieszamy dokładnie do połączenia.
  2. Mąki i sól mieszamy i dodajemy do zakwasu, mieszamy drewnianą miską do dokładnego połączenia. Odstawiamy na kwadrans.
  3. Keksówkę o wymiarach 28×12 cm smarujemy oliwą, na dno wysypujemy połowę ziaren słonecznika, lub też – wykładamy foremkę papierem do pieczenia, dno wysypujemy równomiernie połową słonecznika.
  4. Wylewamy ciasto, wyrównujemy wierzch, posypujemy go resztą słonecznika.
  5. Odstawiamy w ciepłym miejscu do wyrośnięcia – powinien podwoić objętość. Jeżeli używamy drożdży zajmie to około 1-1,5 godziny. Jeśli nie około 3h.
  6. Nagrzewamy piekarnik do temperatury 240 stopni, z foremką wypełnioną ciepłą wodą (lub też włączamy opcję pieczenia z parą).
  7. Wstawiamy wyrośnięty chleb do nagrzanego piekarnika. Pieczemy z parą przez pół godziny. Po tym czasie chleb wyjmujemy z foremki (odklejamy papier od bochenka ) i dopiekamy jeszcze około 15 minut w temperaturze 200 stopni, z parą lub do momentu, gdy postukany od spodu wyda charakterystyczny dźwięk (jak wtedy, gdy stukamy do drewnianych drzwi).
  8. Chleb pieczony w tak wysokiej temperaturze i z parą jest chrupiący z wierzchu i bardzo miękki w środku. I długo zachowuje świeżość.

Smacznego!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *